Żeglarstwo lodowe – zwane popularnie bojarami, uprawiana się je jedynie na zamarzniętych zbiornikach wodnych. W Polsce najwięcej bojerów zobaczyć można zimą na mazurskich jeziorach.
Żeglarstwo lodowe upowszechniło się już na początku XVII wieku, najpierw w Holandii, później w innych państwach Europy. Ich pierwotnym przeznaczaniem bojerów był transport towarów oraz ludzi. Pierwsze konstrukcje znacznie różniły się od obecnych pojazdów. Bojery do Ameryki Północnej przywędrował pod koniec XVIII wieku. Już w 1790 roku nad rzeką Huston zbudowano pierwszy rekreacyjny bojer.
Bojery najlepiej rozwijają się na mroźnych terenach, przede wszystkim w krajach bałtyckich oraz w Rosji. Po raz pierwszy regaty ślizgów zorganizowano w 1882 roku. Tresa licząca 84 km znajdowała się przy ujściu Newy. W 1928 roku przedstawiciele Niemiec, Litwy, Łotwy i Estonii powołali Europejską Unię Żeglarstwa Lodowego, do której w1935 roku dołączyła Polska, Austrii i Holandii. Bardzo popularnym bojer były pojazd stworzony przez Estończyka Erika von Holsta. Powstał on w 1931 roku, ten dwuosobowy ślizg nosił nazwę Monotyp XV.
W Polsce na początku lat sześćdziesiątych XX wieku, niezwykłym zainteresowanie cieszył się bojer Williama D. Sarnsa. Powstał on w 1937 roku, popularnie nazywany DN, skrót pochodził od nazwy pisma Detroit News. Na łamach tej gazety zorganizowano konkurs na projekt bojera, warunkiem akceptacji proponowanego pojazdu była tania, prosta w przenoszeniu jednoosobowa konstrukcja. Aktualnie DN stosowany jest przez żeglarzy na całym świecie.